Als trotse ouder bracht je je zorgeloze kind naar school in groep 3; eindelijk breekt de tijd aan om te leren lezen. Samen genieten van leuke verhalen, zoals jij dat zelf vroeger ook deed.
Nu we een schooljaar verder zijn, is er van het genieten niets meer over. Het zorgeloze kind is verdwenen; leren lezen in groep 3 bleek één grote frustratie voor jou en je kind.
Herken je dit?
Met pijn in je hart stuur je je kind ’s morgens huilend naar school. Bij de deur is het afscheid één grote worsteling. De tranen zitten daardoor bij jou ook heel hoog.
Voordat het leren lezen op school begon had je een zorgeloos, creatief en gelukkig kind. Nu ziet jullie wereld er heel anders uit; jouw kind ziet alleen nog maar wat het NIET kan. Maar dit is nog steeds jouw prachtige kind.
Je weet dat je kind op school extra hulp krijgt met lezen en je hebt er al heel wat gesprekken met de leerkracht over gehad. Toch heb je er geen gerust gevoel bij. Past deze vorm van hulp wel bij jouw kind? Het lijkt alsof de frustratie van je kind alleen maar groter wordt?
Je kind komt terug van een speelafspraak. Samen met een vriendje en vriendinnetje hadden ze in een moppenboek zitten lezen. Eerst was het hard lachen óm de mop, maar toen jouw kind zo struikelde over de woorden was het lachen om jouw kind. Nu zit jij de tranen te drogen, eerst die van je kind, en later die van jezelf.
Je vraagt je regelmatig af of er geen andere manieren zijn om hier mee om te gaan. Je hebt nu niet het gevoel dat het nog om je kind gaat, maar alleen maar om dat lezen. Je wilt eerst je zorgeloze, blije, creatieve kind weer terug.
Vraag jij je ook af wat er gebeurt als alles zo blijft?
Je ziet de frustratie bij je kind alleen maar groter worden. Door de stress is de mooie verbinding die jullie hebben heel kwetsbaar geworden. Je raakt je kind in stapjes een beetje meer kwijt.
Deze ultieme test om overeind te blijven in het ouderschap heb je nog niet eerder zo ervaren. Je zit in de spagaat tussen de eigenheid van je kind overeind houden en daarbij je kind passend te maken in de maatschappij. Het maakt je wiebelig en soms wanhopig, dit houd je niet lang meer vol.
